شکنجه تنها به آسیبهای جسمی محدود نمیشود؛ آثار روانی، اجتماعی و عاطفی آن گاه تا پایان عمر با قربانیان و خانوادههای آنان همراه است. بسیاری از بازماندگان شکنجه با مشکلاتی مانند اضطراب، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه، انزوای اجتماعی و دشواری در بازگشت به زندگی عادی روبهرو هستند. از این رو، حمایت از قربانیان تنها به محکوم کردن شکنجه خلاصه نمیشود، بلکه شامل فراهم کردن خدمات درمانی، روانشناختی، حقوقی و اجتماعی برای بازسازی زندگی آنان نیز هست.
مبارزه با شکنجه، مسئولیتی جهانی است که بر پایه اسناد بینالمللی حقوق بشر و اصل احترام به کرامت انسان استوار شده است. دولتها وظیفه دارند از وقوع شکنجه پیشگیری کنند، عاملان آن را پاسخگو بدانند و زمینه دسترسی قربانیان به عدالت و جبران خسارت را فراهم آورند. در کنار دولتها، سازمانهای مدنی، نهادهای حقوق بشری، رسانهها و شهروندان نیز نقش مهمی در افزایش آگاهی عمومی و حمایت از قربانیان ایفا میکنند.
روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه تنها یادآور رنج گذشته نیست، بلکه دعوتی برای ساختن آیندهای است که در آن هیچ انسانی به دلیل عقیده، هویت، قومیت، مذهب یا هر دلیل دیگری در معرض شکنجه و رفتارهای غیرانسانی قرار نگیرد. احترام به حقوق بشر، حاکمیت قانون و پاسخگویی نهادهای مسئول، پایههای اساسی تحقق چنین آیندهای هستند.
گرامیداشت این روز، فرصتی برای همبستگی با قربانیان، شنیدن صدای آنان و تأکید بر این پیام است که دفاع از کرامت انسانی، مسئولیتی مشترک و همیشگی برای همه جوامع است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر